nekololi

คือ  ไม่อยากให้มันโล่งๆนะ เพราะเอนทรี่ที่แล้วเมื่อชาติเศษ จั่วหัวไว้อย่างเดียว เลยมาพิมพ์อะไรซะหน่อยไม่ให้ว่าง

 

โอมะ???

 

/me กลิ้งหนีตรีน~

 

หลังจากเอนทรี่แล้วที่ตูัดักชาวบ้านด้วยมาม่าไป 1 ลัง 555

 

ก็กลับมาอัพอะไรแบบบ่นๆ เพ้อๆมั่งดีก่า

 

เนื่องจากว่ากลับบ้านมาด้วยเวลาที่ย่างเข้าหน้าหนาว  และได้เวลาที่โบกมืออำลาหน้าฝน

 

เช่นนั้น  ระบะเงลาท่หน้าฝนเราก็มาหวนนึงถึงคนบางน(ที่ตอนนี้ด่าเราซะไม่มีดีแล้วละ  แต่้อนะ กรก้อคงไม่ดีจริงแล้วละ เฮ้อ)

 

ทุกครั้งท่เจอกัน ไม่รุ้ว่าทำไม ฝนตกแทบทกครั้งเลย  เพราะฝนอยากให้อยู่ใกล้ๆ  หรือเพราะฝนอยากให้เราอยู่ได้นาน หรือเพราะฝนทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน

 

 

แตมะวานที่ฝนตก เราก็ไม่มีอีกคนอีกแล้วละ

 

ก็ลยแอบนึกถึงขึ้นมา

 

 

ฝนตก นึกถึงร่มและใต้เงาร่ม   เพราะขนาดของร่มที่เ็ล็กเลยได้อยู่ใกล้กันมากขึ้นละมั้ง5555

 

เพราะฝนมันตกเลยหนาวและเหงา  เลยแอบนึกถึงกันละมั้ง

 

 

เพราะฟ้ามันร้องเสยงดังเลยกลัว และอดที่ะนึกถึงไม่ได้ละม้ง

 

เพราะเสียงฝนมัดังละมัง  เลยทำให้อยู่เงยบๆแล้วคิดถึง

 

เพราะฝนตกออกไปไหนไม่ได้ละมั้ง เลยได้แต่น่งคิดถึงอะ

 

เพราะฝนมันเย็นละมั้ง เลย............

 

 

 

เอาหอะ  แต่ตอนนี้แค่ฝฝันถึงก็พอละ  ถึงแม้ตอนนี้เคาไม่อยากะเจอหน้า ไม่อยากจะเห้นหน้าไม่อยากจะพูดจาดีๆดวยก็ตามที

 

เรามันคนเลวในสายตาเค้าเรามันคนผิดคำสัญญาในสายตาเค้า เรามันไม่มีดีในสายตาเค้าก็พอแบ้วบะ จะต่อว่าอะไรยังไงกับใครก็เอาให้เต็มทีเลยเถอะ  คนอื่นจะได้มองเราเลวๆไปด้วยเลย 

เสียใจที่ทำแบบนี้

เสียใจ

น้อยใจ

ผิดหวัง

 

แ่ต่ก็เป็นสิทธิ์ที่จพูดอะไรกับใครๆก็ได้

 

เราให้เกียรติพอด้วยการที่ไม่พูดถึง

 

แต่สุดท้ายนียังรักและคิดถึง

 

เจอกันใหม่อีกครั้งเมื่อบังเอิญ

 

แต่เราจะได้พบกันอีกครั้งและตลอดไปในห้วงฝัน

 

ปล  คนคือตัวตนที่สื่อสานด้วยจิต นสองคนมีรักที่สื่อสารและเข้าใจกันแม้ไม่มีภาษา  รักก็ย่อมมีถึงเวลาช่วงหนึ่ง

หมือนดั่งเขาทั้งสอง  ที่มีเวลาได้รักกับเพียงหนึ่งลานปีแสง หลังจากที่ตามรกกันและจิตที่ติดผกพะนตั่งแต่เป็นมนุ๋ย์   บัดนี้ณ เวลาแห่งกายทิพย์ เข้ามีเวารักกันเพียงเท่านี้  แม้จะน้อยเมื่อเทียบเวลาของพวกเขาท่อยู่ได้นานตราบจกรวาลสลาย  แตทว่าก็ยังได้อยู่ในห้วงรัก ก่อนที่จต้องจากกันตลอดกาล

 

เพราะหนึ่งตัวตนหนึ่งอัตตา  คือหน่งจิตที่ผูกกับจิตอื่นด้วยรัก  ดั่งกรรมที่ต้องผูกและหลุดพ้นไปสู่ตัวตน

 

สาธุซะนะ 55555   จากหนังสือของวินทร์  เลยววารินนะ